با همه بی حوصلگی
تمام خودم را جمع میکنم و میریزم در نوک انگشت سبابه ام تا سربزنم به دوستان قدیمی اما به اینجا که میرسم هیچ چیز نمی یابم همه رفته اند تارو مار شده این فضای مجازی که روزی نوشته هایمان را به هم نشان میدادیم انگار این خواب زمستانی فقط برای من نبوده این درست است که وقتی میرویم ممکن است هرگز دیداری دوباره میسرمان نشود فقط دلتنگ بودم دلتنگ نوشتن امیدوارم دوستان همچنان قلمی نویسا داشته باشند اگر من هم میداشتم انگیزه ای حتما خواهم نوشت...شبنم
+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم مرداد ۱۳۹۶ ساعت ۱۱:۴۹ ق.ظ توسط شبنم
|
پرواز را به خاطر بسپار