در گوی ِ اندیشه ام

خطی‌ مدور را مانی‌

به انتهایت که می رسم

ابتدایت را ناگزیر میشوم!


کلافِ سر در گُم ِ سلولهای ِ خاکستری ام

انعکاس ِخورشیدِ نگاهم را

بر برفهای تخیل ِ تن ات

بغض میکنند


روزها تکثیر می شوم در تو

آن‌ زمان ، که تکامل ِ آبی ِ رنگین کمانت را

پهن کرده ای‌

در نیلی ِفرش ِ اتاقم!


رسوایی سر به زیر می شوم

در تنفس ِ جای جای تن ات


غرق در اطلسی ِ نگاهت

عمر ِ خضر بر من می‌گذرد

افسوس...

که در نبودت

حقیقت ِ سایه ام

در مجاورت ِ دیوار ِ تو

همسایهٔ درد میشود!


در این کولی‌ ِ پاییز

جرقهٔ یادت را

نثار ِ خاکستر ِ خاموش ِ خاطره ام کن


در پس ِ اییییییین همه سالیان ِ مه

شاخه های ِ سکوتم را

شکوفه ای‌ بنشان



شبنم...