جغرافیای ما
در این بستر ِ ژرف ِ دریا و نمک
در این زجر ِ اندوه ِ پنهان، در ستیغ ِ سینهٔ کوهها ی ِ پیر
بر این دهشت ِ رهایی ِ مرتفع
هم نوای ِ مرغکان ِ آزاد ، بر این خلیج ِ خاطره های ِ تلخ
بر باور ِ سنگهای ِ عطشناک ِ سیاه
یکی آسمان ِ بی روزن باش!
بی اکلیل و ستاره
پاشویه های ِ دلتنگی را گریزی باش
در ترانهٔ کوچک ِ انتظار ِ هر شب ِ این دشت
شادی ِ زنجره باش
در حنجرهٔ این چکاوک ِ دلتنگ
تکثیر شو
در مسیر ِ این همه واهمه
هنگامی که ستارههای شب را پس میزنم
تا ماهتاب ِ گریبان گشادهام ،
تنها تو باشی!
غوطه ور در کسوف ِ سوءِ هاضمهٔ تقدیرم...
میخندی...
و من
تمناهایم را
هاشور میزنم ، بر پیکرهٔ سنگی ات
رد ِ تند ِ تگرگ هایت
بهانههایم را
می
گر
ید
در غلظت ِ این همه خاطرهٔ خفته در مه
نفس میکشم اندوهان را
در این گریبان ِ درد
به انتظار ِ عطر ِ بیداری ِ بابونه و پونه
در پهناور ِ جلگهٔ دستانت
دیگر از باور ِ صبوری ِ یک اشک
در لحظه گریه های ِ بی حضورت
نخواهم سرود
لبریزم از حکایت ِ آوارگی
هجرت میکنم با پرستوها
تا فراسوی ِ شوریده حالی ِ ابر ها
تا آشفته حالی ِ شوربختی ِ فاصله های ِ پست
تا کوره راههای ِ منتهی به زادگاهت
تمامی ِ تپه ها را میتپم
حباب ِ اشباع ِ بغضم میترکد
و تو
پاک میکنیرد ِ شور ِ اشکهایم را
در کرانهٔ این رود ِ سرریز ِ بی باور
با این همه
بی آنکه رحم کنی بر من
میخواهمت
چرا که دریافتی
تنها حادثه بزرگ ِ این فلات ِ خمیده
تنها
تو هستی!!!
شبنم...
پرواز را به خاطر بسپار